در

عصری دلتنگ

و

نوید پرواز

در

آنسوی ابدیت

را

بیاد بیاور

ای همه

در

سکوت

هرجا که راه بود براند

این جان دردمند

ترا نیز

بر دوش خویش بنشاند

با خود به هر طرف بکشاند

خود را به آب بسپار

بگذار این رونده ی تاریک

روزی که ناگزیر

آن سوی این هیاهو

از قیل وقال هیاهو ورفتن میماند

از این کشاکشت برهاند.

                             تنم...

آنسان به چرخ و چرخ درافتد...

                            که ناگهان!

در لحظه ای و درنگی

                             یک دمی...

چون باز مانم و پرسم

                              ندانیم...

از کی مرا به چرخ زدنها نشاندهای؟!